บนรถยนต์คันเก่าของบิล ขณะแล่นไปตามถนนชานเมือง

จอห์น: ผมดีใจจังครับที่พ่อมารับผมกลับบ้าน ซัมเมอร์นี้ผมจะนอนให้สบายเลย

บิล: จอห์นลูกรัก ลูกทำเหมือนว่าโรงเรียนประจำของลูก ไม่ให้ลูกของพ่อนอนหลับอย่างนั้นแหละ

จอห์น: ผมได้นอนครับแต่หลับไม่ค่อยสบายเท่าไหร่

บิล: ทำไมล่ะลูกรัก

จอห์น: ก็ทุกคืนวันอังคารและวันพฤหัส ผมกังวลว่าชั่วโมงแรกของวันพรุ่งนี้คุณครูเบนจะให้ผมพูดภาษาเยอรมันหน้าห้องครับ

บิล: ลูกรัก หากลูกได้รับการเลือกจากคุณครูเบนที่จะพูดภาษาเยอรมันให้เพื่อนๆ ฟัง พ่อว่าเป็นเรื่องน่ายินดีนะลูก

จอห์น: ไม่ใช่เฉพาะผมครับพ่อ ทุกคนต้องพูดคนละห้านาทีให้เพื่อนๆ ฟัง

บิล: แล้วลูกของพ่อกังวลเรื่องอะไร

จอห์น: ผมกลัวว่าเพื่อนๆ จะขำผม เหมือนที่ผมแอบขำมาร์คน่ะครับ แล้วก็พ่อครับ ผมไม่อยากให้คุณครูเบนดุผมเหมือนที่ดุแอนนาว่าพูดผิดน่ะครับ

บิล: ถึงบ้านเราแล้วลูกรัก เอาของไปเก็บบนห้องแล้วลงมาหาพ่อที่ชั้นใต้ดิน พ่อมีอะไรจะให้ลูกดู

จอห์น: ได้ครับพ่อ

ในห้องชั้นใต้ดิน

จอห์น: พ่อครับเจ้าเมอซี่ มีเพื่อนใหม่แล้วเหรอครับ

บิล: ซัมเมอร์นี้ ลุงแซมข้างบ้านเรา แกปลดเกษียนได้ไปพักร้อนยาวที่ทะเลสาบทางใต้น่ะลูก แกฝากให้พ่อช่วยดูแลมันน่ะ

จอห์น: พ่อครับทำไมหนูถีบจักรของลุงแซมไม่ซนเหมือนเจ้าเมอซี่ล่ะครับ

บิล: อืม ลูกรัก ลูกคิดว่าทำไมล่ะ

จอห์น: ก็ตั้งแต่พ่อซื้อเจ้าเมอซี่ให้ผมเลี้ยง ผมก็เห็นเจ้านี่วิ่งไปมาบนโครงลวดกลมๆ เสมอ จำได้ว่าตอนผมเล็กๆ ผมนึกว่าเจ้าเมอซี่เป็นตุ๊กตาไขลานด้วยครับพ่อ แต่ทำไมเจ้าตัวนั้นของลุงแซมถึงไม่วิ่งเหมือนเจ้าเมอซี่ละครับ

บิล: เป็นเพราะว่าเจ้าตัวนั้นของลุงแซมวิ่งไม่เป็นนะลูก

จอห์น: แต่พ่อเคยสอนผมนี่ครับว่าธรรมชาติของหนูถีบจักรชอบวิ่งบนโครงลวดหมุนกลมๆ หรือบนล้อกลมๆ นี่ครับ แต่ทำไม.....

บิล: ลูกรักของพ่อ ลูกคิดอย่างไรกับภาษาเยอรมัน......

จอห์น: ยากมากครับ ยากมากๆ สำหรับผม

บิล: แล้วลูกคิดว่าทำไมพ่อจึงพูดภาษาเยอรมันได้ล่ะ โดยที่ไม่มีใครหัวเราะพ่อหรือดุพ่อเลย

จอห์น: ก็พ่อต้องพูดทุกวันในที่ทำงานนี่ครับ

บิล: ถูกต้องลูกรัก หากพ่อไม่ได้พูดภาษาเยอรมันทุกวัน พ่อก็คงจะพูดไม่ได้เหมือนกัน

จอห์น: ครับ

บิล: ลูกรัก เห็นรึไม่ว่าเจ้าเมอซี่วิ่งบนล้อหมุนได้อย่างคล่องแคล่ว เพราะตลอดเวลาเจ้าเมอซี่ได้ฝึกฝนความสามารถบางอย่างที่พระเจ้าประทานให้มันมา แต่ลูกรัก ตรงกันข้าม หนูของลุงแซมไม่มีโอกาสได้ฝึกฝน ดังนั้นถึงแม้มีล้อหมุนกลมๆ ตรงหน้ามันก็ยังวิ่งไม่เป็นเหมือนเจ้าเมอซี่

จอห์น: น่าสงสารหนูของลุงแซมนะครับ ผมว่ามันต้องอยากเก่งเหมือนเจ้าเมอซี่แน่ๆ เลย

บิล: ลูกรักของพ่อ ลูกอยากพูดภาษาเยอรมันได้หรือไม่

จอห์น: ครับพ่อ ผมอยากพูดได้เก่งเหมือนพ่อครับ

บิล: ลูกรัก ถ้าอย่างนั้นเป็นหน้าที่ของลูกที่ต้องเลือกว่า ลูกของพ่ออยากเป็นเหมือนเจ้าเมอซี่หรือเหมือนหนูของลุงแซม ลูกรักแม้พระเจ้าประทานเสียงหรือสำเนียงให้เราพูด หรือแม้แต่ภาษามากมายให้เราสื่อสารแต่ทุกอย่างก็จะไม่มีประโยชน์ถ้าเราไม่ได้ฝึกฝนมัน

จอห์น: ครับพ่อ แล้วถ้าผมเริ่มฝึกพูดวันนี้ มันจะสายเกินไปไหมครับ

บิล: หากลูกตั้งใจจะทำตั้งแต่วันนี้ จำไว้ว่าทุกอย่างจะทันเวลาเสมอลูกรัก

จอห์น: ขอบคุณครับพ่อ

บิล: จอห์น ลูกต้องเรียนรู้ที่จะขอบคุณพระเจ้าที่ทรงประทานเวลาแต่ละวันในการเริ่มต้นสิ่งต่างๆ ให้กับลูก.....ต่างหาก

””””””””””””””””””””””””””””””””””””””””

จงขอบพระคุณพระเจ้า เพราะของประทานซึ่งพระองค์ทรงประทานนั้นที่เหลือจะพรรณนาได้ 2 คร 9:15