“ ... เรานัดกับพี่เลี้ยงไว้ว่าเราจะพบกันในเวลาหกโมง แต่ในงานงานจริงคนมาร่วมงานซึ่งเป็นคนที่ยังไม่เชื่อพระเจ้าเริ่มมาตั้งแต่บ่ายสามโมง ทำให้เราต้องปรับแผนกัน คิดการบ้านหนักเลย ในคืนวันแรกเป็นวันที่เราได้เห็นว่าคนมาเป็นอย่างไร และในคืนวันนั้นเราก็ปรับกลยุทธ์การทำงาน ... ในวันที่สองพี่เลี้ยงปฏิคมทุกคนยินดีปรับตามแผนการจัดระเบียบใหม่ทำให้เราเห็นงานที่ออกมาดี เหมือนกับหลายท่านที่ได้ชมในวีซีดี ... หลายคนชมเราว่าเหมือนกับมืออาชีพ แต่จริงๆเราก็ปรับเวลานั้น ... พระเจ้าช่วยเราจริงๆผ่านความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน ผ่านความมีใจกระตือลือล้นของพี้น้อง และเห็นว่าพระเจ้าช่วยเราจริงๆ ช่วยเราในการที่เราทำให้สำเร็จ ...” 

“... ผลจากงานประกาศนั้นมีอะไรเกิดขึ้นบ้าง ในภาพรวมก็คือทั้งจังหวัด การเปิดใจต่อข่าวประเสริฐของพระเยซู กลายเป็นความหิวกระหาย กลายเป็นความต้องการ กลายเป็นการที่เขา เรียนร้องอยากจะให้งานนี้เกิดขึ้นอีก เรียกร้องว่าเมื่อไหร่อาจารย์เฮนรี่จะกลับมาอีก และทุกคนก็รอคอย ... ความหิวกระหายกลายเป็นประตูที่เปิด ....” 

“... เราก็ฉวยโอกาส โดยไม่ยอมให้บรรยากาศกับไปเป็นบรรยากาศก่อนงานประกาศ เราได้ท้าทายพี่น้องในคริสตจักรว่าเราอยากเห็นการประกาศและหมายสำคัญเกิดขึ้นเหมือนกับที่ได้เกิดขึ้นในงานประกาศนั้น เราจะทำงานหนัก และ ทำต่อเนื่อง... ได้มีกลุ่มประกาศเกิดขึ้น มีเซลล์แห่งประกาศเกิดขึ้น เราได้เอาสิ่งที่เราได้เห็นในงานคืนอัศจรรย์ไปฉาย เอาโปรเจคเตอร์ไปฉาย ... เมื่อสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นเราก็เห็นว่าพระเจ้าได้ทำในส่วนที่พระองค์ทำ ในเมื่อเราทำในส่วนที่เราทำก็คือ ... ปรากฎว่าคนที่เราอธิษฐานเผื่อเขาก็หายโรค เขาก็มีการอัศจรรย์เกิดขึ้น พระเจ้ายังยืนยันว่าทุกคนที่ยังมีใจหิวกระหายพระเจ้าจะทำ... เราเห็นว่าหลังจากนั้นทุกอาทิตย์มีคนอยากจะมาโปสถ์ ทุกอาทิตย์ มีคนใหม่ ทุกอาทิตย์มีคนรับเชื่อ ทุกอาทิตย์มีการอัศจรรย์เกิดขึ้นสม่ำเสมอ ...”

“การอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นหลังจากงาน เราได้เห็นว่า ในคืนวันงานมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งรถเข็นมา 4-5 ปี เขามาร่วมงานอัศจรรย์ในคืนสุดท้าย หลังเลิกงานขณะที่ทุกคนกำลังกลับหมดแล้ว แต่ว่าเขายังนั่งรถเข็นอยู่ที่ในงาน ญาติเขาก็บอกว่าคุณนั่งทำอะไรอยู่ และคุณมองอะไร เพราะว่าเขากำลังมองขึ้นไป เหมือนกับกำลังมองขึ้นไปเหนือเวที เขาบอกว่าเขาเห็นพระเยซูลอยอยู่เหนือเวทีนั้น (แต่ว่าเขายังนั่งรถเข็นอยู่) ... ในคืนวันที่ 23 นั้นเองขณะที่เขากลัปไปอยู่ที่บ้านของเขาในอำเภอนาโพธิ์ ประมาณเวลาตีสอง-สาม เขาลุกขึ้นจากรถเข็นนั้นโดยที่เขาไม่รู้ตัว เขาลืมไปว่าเขานั้นรถเข็นนั้นมา 4-5 ปีแล้ว ตื่นเช้าขึ้นเขาก็ลุกขึ้นไปที่สวนของเขาและก็ไปตักน้ำรถผักรดสวนของเขา นี่เป็นการอัศจรรย์ที่น่าตื่นเต้น...”

ดูเพิ่ม

สัมภาษณ์อาจารย์ สำรวย สิมศิริวัฒน์ ศบ.คริสตจักรเมืองบุรีรัมย์ 

สัมภาษณ์อาจารย์ ไชยงค์ บุญปรก ศบ.คริสตจักรประโคนชัย

สัมภาษณ์อาจารย์ อนิรุทธิ์ แพไธสง ศบ.คริสตจักรไธสงค์  

วีดีโอบันทึกบทสัมภาษณ์