บ่ายวันศุกร์ที่ 21 มีนาคม อากาศช่างร้อนอบอ้าวนัก จากมุมสูงบนฟ้าฉันมองเห็น ทุ่งนาและต้นไม้ที่แห้งกรอบ ฉันรู้ถึงความอ้างว้างบนแผ่นดินนี้... บุรีรัมย์ บ้านเกิดอันเป็นที่รักใครจะนำความชุ่มชื้นและความหวังมาให้เจ้า....
...แผ่นดินแห้งแล้ง ที่ต้องการความรัก เข้ามา รักษาให้กลับมีชีวิต
..ขอทรงสถิตอยู่เหนือเสียงอ้อนวอน.....

“แรกๆผู้รับใช้พระเจ้าในจังหวัดบุรีรัมย์อาจจะไม่มีเป็นหมายที่ชัดเจนที่จะทำให้มีคนมาร่วมประชุนคืนละเป็นหมื่นคน เราพยายามนั่งคิดกันแล้วคิดกันอีก คุยกันแล้วคุยกันอีก …ขอบคุณพระเจ้าที่อาจารย์ (เฮนรี่ มาดาว่า)  มีนิมิตที่ชัดเจน สถานที่ที่ชัดเจน ตกลงผู้รับใช้พระเจ้าในจังหวัดบุรีรัมย์ก็ได้ร่วมนิมตกับอาจารย์ .... และผู้รับใช้พระเจ้าได้มีโอกาสมาว่าแผนร่วมกัน .... ”

“เมื่อพูดถึงคืนอัศจรรย์ที่เกิดขึ้น สำหรับผมเองผมคิดว่าเป็นเรื่องที่อัศจรรย์มาก ... ก่อนงานที่จะเริ่มต้นขึ้นเราคิดว่าเป็นไปไม่ได้ที่ภาพงานจะออกมาดีอย่างที่เรารู้ๆกันอยู่ เพราะว่าสำหรับเราคิดกันเองว่าคนในจังหวัดบุรีรัมย์คงไม่ได้สนใจงานประกาศของเรา ... เรามาคิดๆกันว่าอย่างมากก็ประมาณ 3,000 คน อย่างมากทีสุดก็ประมาณ 5,000 คน คนคงไม่เกินนี้หรอก แต่ว่าเมื่อถึงเวลางานที่เกิดขึ้น มันเป็นสิ่งที่เรามีความสุขมาก เพราะว่าพระเจ้าทำมากกว่าสิ่งที่เราคิดไว้ ....”