อะไรคือความแตกต่างระหว่าง การจัดการ และ ความเป็นผู้นำ?

 นี้เป็นคำถามที่ถูกถามอย่างมากในหลายต่อหลายครั้ง และเป็นคำถามที่มีคำตอบในหลายๆทาง ความแตกต่างที่มากที่สุดระหว่าง การจัดการ และ ความเป็นผู้นำ คือวิธีการที่เราใช้ในการกระตุ้นหนุนใจคนที่ทำงานให้กับเขา และการกระตุ้นนี้เป็นเหตุให้คนพูดถึงสิ่งต่างที่เขาได้ทำ

คนจำนวนมากต้องเป็นทั้งผู้จัดการ และเป็นผู้นำ พวกเขาจัดการกับการงานสิ่งต่างๆ แต่พวกเขาได้ตระหนักสิ่งหนึ่งที่เขาไม่สามารถซื้อใจคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งคนที่มีความคิดเห็นที่ต่างกัน

ผู้จัดการมีลูกน้อง

ผู้นำจะมีผู้ตาม

ผู้นำจะไม่มีลูกน้อง อย่างน้อยเมื่อพวกเขากำลังนำทีมงาน ในหลายๆหน่วยงานผู้นำจะมีลูกทีมของตนด้วย ไม่เพียงเพราะว่าเขามีตำแหน่งเป็นผู้จัดการ แต่เพราะเมื่อเขามีความสามารถในการนำทีมงาน  การนำในแบบนี้จะไม่ขึ้นกับรูปแบบที่กำหนดตามตำแหน่งหน้าที่ แต่ขึ้นอยู่กับความสมัครใจของลูกทีมหรืออาสาสมัคร เขานำทีมโดยมีคนยอมเป็นผู้ตาม

คาริสเมติก(Charismatic) และรูปแบบบริหารสู่การเปลี่ยนแปลง (transformational)
การบอกหรือสั่งให้คนทำงานไม่ได้สร้างแรงบันดาลใจในการติดตามคุณ แต่คุณต้องขอร้องพวกเขา แสดงถึงความต้องการให้เขาเป็นส่วนหนึ่งของคุณแล้วคุณจะได้หัวใจของเขา พวกเขาจะมีความต้องการที่จะติดตามคุณอย่างเพียงพอที่จะหยุดสิ่งที่เขากำลังทำอยู่ และบางครั้งอาจจะเดินไปสู่ที่อันตรายโดยไม่คิดถึงความเสี่ยงภัย

ผู้นำที่มี charisma สูงจะพบว่าเป็นสิ่งง่ายในการดึงดูดผู้คนในเข้าหา ในโดยการพวกเขายอมติดตามผู้นำแบบนี้มักก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงบางอย่างที่เป็นประโยชน์ในตัวเขา พวกเขาไม่เพียงได้รับค่าเหนื่อยเป็นการตอบแทนเท่านั้นแต่จะได้รับบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้เขากลายเป็นคนที่ดีขึ้นด้วย

จดจ่อที่คน

ถึงแม้ว่าผู้นำจำนวนมากมายมีคาริสเมติก (charismatic) ที่มักแสดงออกมา แต่สิ่งนี้ไม่จำเป็นจะต้องถูกพูดออกจากปาก พวกเขาจะทำดีกับคนอื่นและยอมเงียบเพื่อให้คนอื่นได้รับการยกย่องการชมเชย (และยอมรับคำตำหนิต่างๆไว้กับตัว) สิ่งนี้จะมีผลอย่างมากการสร้างความจงรักภักดีที่ผู้นำที่ยิ่งใหญ่จะได้รับ

ถึงแม้ว่าปู้นำจะทำดีต่อคนอื่นก็ไม่ได้หมายความว่า พวกเขาเป็นมิตรกับคนนั้น เพื่อที่จะต้องสร้างบรรยากาศของการนำ ในบ่อยครั้งที่พวกเขาสร้างระยะห่างขนาดหนึ่ง

การจดจ่อที่คนไม่ได้หมายความว่าผู้นำไม่ได้ให้ความสนใจต่อภาระหน้าที่ ตามจริงแล้วพวกเขามักจะเน้นในการทำภาระกิจให้สำเร็จอย่างสูง สิ่งที่พวกเขาตระหนักถึงก็คือการให้ความสำคัญต่อการกระตุ้นผู้อื่นให้ทำงานโดยมุ่งไปสู่นิมิตรของพวกเขา

กระโดดเข้าหาความเสี่ยง
ในการศึกษาอันเดียวกันที่พบว่าผู้จัดการหลีกเลี่ยงความเสี่ยง ในทางตรงกันข้ามพบว่าผู้นำมีกระโดดเข้าหาความเสี่ยง เมื่อพวกเขาพุ่งตรงไปยังนิมิตร พวกเขาจะพิจารณาในการจัดการกับปัญหาและอุปสรรคที่อยู่ระหว่างทาง พวกเขาไม่รู้สึกวิตกที่จะพบกับความเสี่ยงและเขามักจะพบกับทางที่คนอื่นๆพยายามหลีกเลี่ยงว่าเป็นโอกาสที่เปิดให้ และจะมีความสุขเมื่อทำงานได้สำเร็จ

มีตัวเลขที่น่าประหลาดใจที่พบว่าคนที่เป็นผู้นำมักจะมีบางสิ่งบางอย่างผิดปกติหรือพิการในตัวของเขาที่ต้องการเอาชนะหรือขจัดออกไป บางคนมีความเจ็บป่วยในวัยเด็ก บางคนมีความผิดปกติบางอย่างเช่นด้านการฟัง, ตัวเตี้ยกว่ามาตรฐานเป็นต้น สิ่งเหล่านี้บางที่เป็นตัวสอนให้พวกเขามีจิตใจที่เข้มแข็งไม่ย่อถ้อต่ออุปสรรค และไม่สนใจต่อความคิดของผู้อื่น

บทสรุป