กล่าวกันว่า คนเรามีชีวิตอยู่ได้ 40 วันโดยปราศจากอาหาร  สามวันโดยไม่มีน้ำ  แปดนาทีโดยไม่มีอากาศได้

แต่จะอยู่ไม่ได้เลยสักเสี้ยวนาทีเดียว ถ้าขาดความหวัง

นักวิจัยบางคนที่มหาวิทยาลัยคอร์เนล สหรัฐอเมริกา ได้ศึกษานักโทษสมัยสงครามโลกครั้งที่สอง 25,000 คน และสรุปได้ว่า คนเราเผชิญได้เกือบทุกสิ่งตราบใดที่เรายังมีความหวัง

คนมากมายมีความหวัง เพียงแต่ความหวังของพวกเขาไม่ได้อยู่บนฐานที่มั่นคง  เป็นความหวังจอมปลอม ลมๆแล้งๆ ที่ฮึดขึ้นมาเองและคนอีกนับไม่ถ้วนฝากความหวังไว้ผิดที่ เช่น ตลาดหุ้น รูปร่างหน้าตาสวยหล่อของตน เงินเดือนงามๆ งานดีๆ ครอบครัวมีความสุข  แต่ทุกสิ่งเหล่านี้ก็ล้วนอนิจจัง ไม่ยั่งยืน  เมื่อไหร่ที่สิ่งเหล่านี้หายวับไป  ความหวังก็พังภินท์ไปด้วย  และถ้าขาดความหวังก็ไม่อาจชื่นชมยินดี

คริสเตียนมีเหตุผลที่จะมองโลกในแง่ดี  เราชื่นชมยินดีได้เพราะเราชื่นชมยินดีในความหวัง  ในโรม 12:12  เปาโลเตือนว่า "จงชื่นชมยินดีในความหวัง"  เปาโล พูดถึงความหวังของเราในพระคริสต์  ความหวังที่เรามีในพระคริสต์เป็นเหตุผลแรกที่เราชื่นชมยินดีได้แม้ในสถานการณ์ยากลำบาก