นักวิทยาศาสตร์ยืนยันแล้วว่า หากไม่มีจุดหมาย มนุษย์เราจะเดินเป็นวงกลม

แสดงให้เห็นว่าเราไม่ควรเชื่อความรู้สึกมากเกินไปเมื่อหลงทาง

งานวิจัยนี้ เผยเป็นครั้งแรกในรายการทีวีโชว์รายการหนึ่งของเยอรมันนี ซึ่งขณะนี้ตีพิมพ์ในวารสาร Current Biology.

ดร. แจน ซูแมน นักจิตวิทยาและผู้วิจัย จาก Max Planck Institute for Biological Cybernetics กล่าวว่า เป็นที่รู้กันดีว่ามนุษย์เราจะเดินเป็นเส้นตรงเมื่ออยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ คุ้นเคย

ซูแมน กล่าวว่า สิ่งที่ตนต้องการทราบคือ เมื่อมนุษย์หลงทางและพยายามหาทางออกจะเกิดอะไรขึ้น

ซูแมน จึงได้ออกแบบทดลองในป่าแห่งหนึ่งในเยอรมันและที่ทะเลทรายซาฮาราในตูนีเชีย

อาสาสมัครที่เข้าร่วมจะถูกปล่อยให้อยู่ในป่าหรือทะเลทรายแห่งใดแห่งหนึ่ง เพื่อตรวจสอบว่าอาสาสมัครจะเดินไปทางใด

“พวกเค้าเดินเป็นเวลา 4 ชม.”

ซูแมน กล่าวว่า สำหรับพวกที่เดินในป่าเวลากลางวันที่ยังคงเห็นดวงอาทิตย์ จะใช้ดวงอาทิตย์เป็นเครื่องนำทาง

“พวกเค้าเดินเกือบเป็นเส้นตรง”

แต่เมื่ออาทิตย์ลับไป ซูแมนกล่าวว่า “พวกเค้ากลับเดินเป็นวงกลม”

 ภาพ: เชื่อความรู้สึกอาจทำให้หลงทางขณะเดินทะเลทรายได้

 เกิดอะไรขึ้นในทะเลทราย

ส่วนพวกที่อยู่ในทะเลทรายจะเดินต่างไปครับ คือ ในเวลากลางวันที่เห็นดวงอาทิตย์พวกเค้าจะไม่เดินเป็นเส้นตรง แต่กลับเดินแบบขวาทีซ้ายที

อาจเป็นไปได้ว่าในทะเลทรายไม่มีอะไรให้อ้างอิง...

ส่วนในเวลากลางคืนขณะที่ไม่มีแสงจันทร์ อาสาสมัครก็ยังไม่เดินเป็นวงกลมอยู่ดี

ชายคนหนึ่งกลับเดินหันหลังให้ทิศทางเดิม นั่นหมายความว่าเค้ากำลังเดินไปทิศตรงข้ามกับตอนต้น

ซู แมนไม่สามารถอธิบายได้ว่าเหตุใด อาสาสมัครจึงไม่เดินเป็นเส้นตรงเมื่อไม่มีสิ่งใดให้ยึดเหนี่ยว สิ่งที่พบคือพวกเขาจะเดินเป็นเส้นโค้ง

หากคุณเดินแบบไร้จุดหมาย คำสั่งให้เดินเป็นเส้นตรงนั้นมาจากร่างกายของคุณ จากกล้ามเนื้อหรือจากข้อต่อของคุณ...

คำสั่งเหล่านี้ล้วนแล้วแต่มีข้อผิดพลาด

โดยปกติแล้วเรามักไม่สังเกตเห็นข้อผิดพลาดนี้ เนื่องจากเราสามารถแก้ไขโดยดูว่าจะเดินไปที่ใดได้

ซูแมนอธิบายว่า แม้เราจะมองเห็นภาพ ข้อผิดพลาดนี้ก็อาจเกิดขึ้นได้ตลอดเวลา การเดินเป็นเส้นตรงไปข้างหน้าจะถูกต้องเสมอไปหรือไม่

ขณะนี้งานวิจัยสามารถอธิบายได้แล้วว่า เหตุใดเมื่อหลงทางแล้วเราจึงเดินเป็นวงกลม

เหตุผล หนึ่งคือ ขาของคนคนนั้นสั้นไม่เท่ากันครับ คือขาข้างหนึ่งสั้นกว่าอีกข้างหนึ่ง หรืออาจเป็นเพราะขาข้างหนึ่งแข็งแรงกว่าอีกข้างหนึ่ง

แต่ถ้าใช้เหตุผลนี้ ใครหลายหลายคนคงบอกว่าขาของเราไม่ได้เปลี่ยนไปตามเวลา และนั่นหมายความว่าเราควรจะเดินไปข้างหน้า

เพื่อพิสูจน์สมมติฐานนี้ซูแมนจึงใช้ผ้าปิดตาขณะอาสาสมัครเดินครับ

ผลการทดลองพบว่าคนส่วนใหญ่จะไม่เดินไปข้างใดข้างหนึ่งมากกว่ากัน พวกเค้าเดินไปทางขวา..ซ้าย...แล้วก็ซิกแซก

ซูแมนกล่าวว่าการทดลองช่วยแนะนำวิธีแก้ปัญหาสำหรับผู้หลงทางได้

อย่าเชื่อความรู้สึกว่าคุณกำลังเดินเป็นเส้นตรงไปข้างหน้า เพราะบางทีคุณอาจเดินเป็นวงกลมก็ได้

ซูแมนแนะว่าควรใช้ภูเขา จีพีเอส หรืออะไรที่ไม่ใช่ความรู้สึกเป็นเครื่องนำทาง...



ที่มา: http://www.abc.net.au/science/articles/2009/08/21/2661651.htm

อ้างอิง: http://www.abc.net.au/science/articles/2007/06/01/1939606.htm

จาก gik_ravicha  http://www.vcharkarn.com/vnews/152580