... ถ้าเจ้าท้อใจในวันเคราะห์ร้าย กำลังของเจ้าก็น้อย ... สภษ 24:10

พระคำข้อนี้มาถึงผม หลายครั้งในรอบหลายๆ เดือนนี้

เคยคิดว่าพระเจ้าให้พระคำข้อนี้ เพื่อเตือนใครบางคน // แต่คุณเคยเป็นเหมือนผมมั้ย เมื่อเราได้พระคำมา เรามักจะต้องได้บทเรียนจากพระคำข้อนั้นๆก่อน บางครั้งบางที เพื่อที่เราจะได้ไปเป็นคำพยานหนุนใจคนได้ อย่างเข้าใจลึกซึ้ง โดยประสบการณ์ของเราเอง

ริค วอร์เร็น เขียนในหนังสือ ตอบ 12 คำถามยากๆในชีวิต ไว้ในบทหนึ่งเรื่อง "ฉันจะรับมือกับความท้อใจได้อย่างไร" แกบอกว่าโรคที่ร้ายแรงที่สุด จริงๆแล้วไม่ใช่โรคมะเร็ง หรือโรคอื่นๆที่เคยได้ยิน แต่แกบอกว่าเป็นโรคความท้อใจ  แกให้เหตุผลไว้สามประการคือ ข้อหนึ่งใครๆก็เป็นได้ เกิดกับทุกคนแน่นอน ข้อสอง มันเป็นแล้วเป็นอีก ข้อสาม เป็นโรคติดต่อง่ายๆ คนอื่นอาจท้อใจได้ เพราะคุณท้อใจ !!

ผมเชื่อว่า มันเป็นโรคติดต่อจริงๆ  

คนบางคนอยู่ใกล้แล้วชีวิตห่อเหี่ยว หมดแรง หมดกำลังใจไปเฉยๆ บางทีถ้าหลบหน้าได้ก็อยากจะหลบไปเลย 

ตรงกันข้าม กับคนบางคนคุณอยากที่จะอยู่ใกล้เค้า อยากคุยด้วย อยากฟังเค้าพูด หรือบางทีแค่อยู่ใกล้ๆยังไม่ได้ทำอะไรเลย เราก็รู้สึกว่าชีวิตเราเต็มไปด้วยกำลัง มีความหวังขึ้นมาซะงั้นแหละ

อ.นาธาน กอนไม เทศนาในหัวเรื่อง "พระเจ้าแห่งการเพิ่มพูน" ในตอนหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้ได้ดีมากเลย ว่าที่จริง เรามีคนที่เราควรจะอยู่ใกล้เพื่อรับพลังและเรี่ยวแรง โดยเฉพาะเวลาที่เรามีปัญหายิ่งต้องวิ่งเข้าไปอยู่ใกล้มากยิ่่งขึ้น ไม่ใช่วิ่งหนี  คือพระเจ้าของเราไง  ในพระธรรม อิสยาห์ 40:28-31 ได้พูดถึงพระเจ้าของเราซึ่งไม่เคยอ่อนเปลี้ย หรือเหน็ดเหนือย และพระองค์ก็ประทานกำลังให้แก่เราในวันที่เราอ่อนเปลี้ย ไม่มีกำลัง และท้อใจด้วย 

... ถ้างั้น เวลาที่เราท้อใจสิ่งที่เราควรทำมากที่สุดคือการอยู่ใกล้คนที่ทำให้เรามีกำลัง มีความหวังใจ ไม่อ่อนเปลี้ยและเหน็ดเหนื่อยอีกต่อไป คือพระเจ้าของเรา...

วันนี้คุณเข้ามาหาพระเจ้าหรือยัง?

คราวหน้าผมมาเล่าต่อสำหรับ สาเหตุที่ทำให้เราท้อใจ 

ขอพระเจ้าเสริมกำลังทุกคนครับ